fanfaron

English

Etymology

From Middle French fanfaron.

Noun

fanfaron (plural fanfarons)

  1. (obsolete) A boaster; a braggart.

Esperanto

Pronunciation

  • IPA(key): /fanˈfaron/
  • Rhymes: -aron
  • Syllabification: fan‧fa‧ron

Noun

fanfaron

  1. accusative singular of fanfaro

French

Etymology

Borrowed from Spanish fanfarrón; in turn perhaps related to Arabic فَرْفَار (farfār).[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /fɑ̃.fa.ʁɔ̃/
  • Audio (France (Toulouse)):(file)
  • Audio (France (Vosges)):(file)

Adjective

fanfaron (feminine fanfaronne, masculine plural fanfarons, feminine plural fanfaronnes)

  1. boasting

Noun

fanfaron m (plural fanfarons, feminine fanfaronne)

  1. boaster

Derived terms

Descendants

  • >? English: foofaraw
  • → Polish: fanfaron

References

  1. ^ “fanfaron”, in Trésor de la langue française informatisé [Digitized Treasury of the French Language], 2012

Further reading

Piedmontese

Pronunciation

  • IPA(key): /fanfaˈruŋ/

Noun

fanfaron m

  1. braggart

Polish

Etymology

Borrowed from French fanfaron,[1][2] from Spanish fanfarrón, from Arabic فَرْفَار (farfār). First attested in 1764.[3]

Pronunciation

  • IPA(key): /fanˈfa.rɔn/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -arɔn
  • Syllabification: fan‧fa‧ron

Noun

fanfaron m pers (diminutive fanfaronik)

  1. (dated, derogatory) braggart
    Synonyms: bufon, samochwała, ważniak

Declension

Declension of fanfaron
singular plural
nominative fanfaron fanfaroni, fanfarony1
genitive fanfarona fanfaronów
dative fanfaronowi fanfaronom
accusative fanfarona fanfaronów
instrumental fanfaronem fanfaronami
locative fanfaronie fanfaronach
vocative fanfaronie fanfaroni

1Deprecative.

References

  1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “fanfaron”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
  2. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “fanfaron”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
  3. ^ Wiesław Morawski (03.12.2018), “FANFARON”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century]

Further reading

Romanian

Etymology

    Borrowed from French fanfaron, from Spanish fanfarrón, borrowed from Arabic فَرْفَار (farfār).

    Adjective

    fanfaron m or n (feminine singular fanfaronă, masculine plural fanfaroni, feminine/neuter plural fanfarone)

    1. boasting

    Declension

    Declension of fanfaron
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite fanfaron fanfaronă fanfaroni fanfarone
    definite fanfaronul fanfarona fanfaronii fanfaronele
    genitive-
    dative
    indefinite fanfaron fanfarone fanfaroni fanfarone
    definite fanfaronului fanfaronei fanfaronilor fanfaronelor

    Noun

    fanfaron m (plural fanfaroni)

    1. boaster

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative fanfaron fanfaronul fanfaroni fanfaronii
    genitive-dative fanfaron fanfaronului fanfaroni fanfaronilor
    vocative fanfaronule fanfaronilor