facentacen

Old English

Etymology

From fācen +‎ tācen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈfɑː.kenˌtɑː.ken/

Noun

fācentācen n (nominative plural fācentācnu)

  1. false sign
  2. sign of crimes

Declension

Strong a-stem:

singular plural
nominative fācentācen fācentācnu
accusative fācentācen fācentācnu
genitive fācentācnes fācentācna
dative fācentācne fācentācnum

Further reading