fâcir

Turkish

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish فاجر (fâcir), from Arabic فَاجِر (fājir).

    Noun

    fâcir (definite accusative fâciri, plural fâcirler)

    1. (Islam) a person who commits open sins and indulges in adultery

    Declension

    Declension of fâcir
    singular plural
    nominative fâcir fâcirler
    definite accusative fâciri fâcirleri
    dative fâcire fâcirlere
    locative fâcirde fâcirlerde
    ablative fâcirden fâcirlerden
    genitive fâcirin fâcirlerin
    Predicative forms
    singular plural
    1st singular fâcirim fâcirlerim
    2nd singular fâcirsin fâcirlersin
    3rd singular fâcir
    fâcirdir
    fâcirler
    fâcirlerdir
    1st plural fâciriz fâcirleriz
    2nd plural fâcirsiniz fâcirlersiniz
    3rd plural fâcirler fâcirlerdir