exsultabilis

Latin

Etymology

    From exsultō (“rejoice”) + -bilis (“-able”).

    Pronunciation

    Adjective

    exsultābilis (neuter exsultābile); third-declension two-termination adjective

    1. (Late Latin) worthy of rejoicing, causing joy
      • 5th century, Maximus of Turin, Homiliae 78.250:
        Bene et congrue in hac die, quam nobis beati patris nostri hujus ad paradisum transitus exsultabilem reddit, praesentis psalmi versiculum decantavimus […]
        On this day, which the passage of this our blessed father to paradise has rendered worthy of rejoicing to us, we have rightly and properly sung a verse of the present psalm […]

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative exsultābilis exsultābile exsultābilēs exsultābilia
    genitive exsultābilis exsultābilium
    dative exsultābilī exsultābilibus
    accusative exsultābilem exsultābile exsultābilīs
    exsultābilēs
    exsultābilia
    ablative exsultābilī exsultābilibus
    vocative exsultābilis exsultābile exsultābilēs exsultābilia

    References