evectus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of ēvehō.

Participle

ēvectus (feminine ēvecta, neuter ēvectum); first/second-declension participle

  1. carried out
    • 77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 18.6.28:
      Cato inter prima spectari iubet, ut solum sua virtute valeat qua dictum est positione, ut operariorum copia prope sit oppidumque validum, ut navigiorum evectus vel itinerum, ut bene aedificatus et cultus.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First/second-declension adjective.

References

  • “evectus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “evectus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • “evectus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.