erbeigen
German
Etymology
Adjective
erbeigen (strong nominative masculine singular erbeigener, not comparable)
Declension
| number & gender | singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | |||
| predicative | er ist erbeigen | sie ist erbeigen | es ist erbeigen | sie sind erbeigen | |
| strong declension (without article) |
nominative | erbeigener | erbeigene | erbeigenes | erbeigene |
| genitive | erbeigenen | erbeigener | erbeigenen | erbeigener | |
| dative | erbeigenem | erbeigener | erbeigenem | erbeigenen | |
| accusative | erbeigenen | erbeigene | erbeigenes | erbeigene | |
| weak declension (with definite article) |
nominative | der erbeigene | die erbeigene | das erbeigene | die erbeigenen |
| genitive | des erbeigenen | der erbeigenen | des erbeigenen | der erbeigenen | |
| dative | dem erbeigenen | der erbeigenen | dem erbeigenen | den erbeigenen | |
| accusative | den erbeigenen | die erbeigene | das erbeigene | die erbeigenen | |
| mixed declension (with indefinite article) |
nominative | ein erbeigener | eine erbeigene | ein erbeigenes | (keine) erbeigenen |
| genitive | eines erbeigenen | einer erbeigenen | eines erbeigenen | (keiner) erbeigenen | |
| dative | einem erbeigenen | einer erbeigenen | einem erbeigenen | (keinen) erbeigenen | |
| accusative | einen erbeigenen | eine erbeigene | ein erbeigenes | (keine) erbeigenen | |