epigraphicus

Latin

Etymology

From the Ancient Greek ἐπῐγρᾰφῐκός (epĭgrăphĭkós), from ἐπῐγρᾰφή (epĭgrăphḗ, “an inscription”) +‎ -ῐκός (-ĭkós, “of or pertaining to”).

Pronunciation

Adjective

epigraphicus (feminine epigraphica, neuter epigraphicum); first/second-declension adjective

  1. (New Latin) epigraphic, epigraphical (of or pertaining to [dedicatory] inscriptions)
    Supplementum Epigraphicum Graecum ― The Greek Epigraphical Supplement
    • 1620, Petrus á Beeck, Aquiſgranum ſiue Hiſtorica Narratio, De Regiæ S.R.I. & Coronationis Regum Rom., 226:
      […] decedit ex humanis ann. 1483. funeratuſque eſt in templo antiquo vt docet epigraphica inſcriptio inciſa ſaxo […]
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1635, Philibert Monet, Invantaire des deux Langues, françoise, et latine, 569/2:
      Cordon, filet de chaque coté de la legeande : Limbus epigraphicus, Monetalis epigraphe linearis orbiculus.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First/second-declension adjective.

  • epigraphē

Descendants

  • → English: epigraphic