emphyteutarius

Latin

Etymology

    From emphyteuma + -ārius.

    Pronunciation

    Adjective

    emphyteutarius (feminine emphyteutaria, neuter emphyteutarium); first/second-declension adjective

    1. (Medieval Latin, law) individual subject to an emphyteutic lease; individual given responsible over an emphyteuma (type of hereditary leasehold in Roman law granted for the purpose of cultivation)
    2. (Medieval Latin, England) of or pertaining to the act of embettering or ameliorating something after having received it

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative emphyteutarius emphyteutaria emphyteutarium emphyteutariī emphyteutariae emphyteutaria
    genitive emphyteutariī emphyteutariae emphyteutariī emphyteutariōrum emphyteutariārum emphyteutariōrum
    dative emphyteutariō emphyteutariae emphyteutariō emphyteutariīs
    accusative emphyteutarium emphyteutariam emphyteutarium emphyteutariōs emphyteutariās emphyteutaria
    ablative emphyteutariō emphyteutariā emphyteutariō emphyteutariīs
    vocative emphyteutarie emphyteutaria emphyteutarium emphyteutariī emphyteutariae emphyteutaria

    References