dziaka

Polish

Etymology

    Deverbal from dziakać.

    Pronunciation

    Noun

    dziaka f

    1. (Kociewie) hook with two horns for digging potatoes
      Synonym: byk

    Further reading

    • Gustaw Pobłocki (1887), “dziaka”, in Słownik kaszubski z dodatkiem idyotyzmów chełmińskich i kociewskich (in Polish), 2 edition, Chełmno, page 150