dystych

Polish

Etymology

    Learned borrowing from Latin distichon, from Ancient Greek δίστιχον (dístikhon).

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈdɘs.tɘx/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɘstɘx
    • Syllabification: dys‧tych

    Noun

    dystych m inan

    1. (poetry, prosody) couplet, distich (two line stanza making complete sense)
      Synonym: dwuwiersz

    Declension

    Declension of dystych
    singular plural
    nominative dystych dystychy
    genitive dystychu dystychów
    dative dystychowi dystychom
    accusative dystych dystychy
    instrumental dystychem dystychami
    locative dystychu dystychach
    vocative dystychu dystychy

    Derived terms

    adjective
    • dystychiczny

    Further reading

    • “dystych”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dystych”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)