dysonans

Polish

Etymology

    Borrowed from French dissonance, a learned borrowing from Late Latin dissonantia.

    Pronunciation

    • IPA(key): /dɘˈsɔ.nans/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔnans
    • Syllabification: dy‧so‧nans

    Noun

    dysonans m inan

    1. (music) dissonance (harsh, discordant combination of sounds)
      Synonym: dysharmonia
    2. discord (lack of harmony)

    Declension

    Declension of dysonans
    singular plural
    nominative dysonans dysonanse
    genitive dysonansu dysonansów
    dative dysonansowi dysonansom
    accusative dysonans dysonanse
    instrumental dysonansem dysonansami
    locative dysonansie dysonansach
    vocative dysonansie dysonanse

    Derived terms

    Further reading

    • “dysonans”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “dysonans”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)