duratief

Dutch

Etymology

From French duratif, from Late Latin durativus, from Latin durare.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˌdyraˈtif/

Noun

duratief m (plural duratieven, no diminutive)

  1. (linguistics) continuous aspect

Noun

duratief n (plural duratieven, no diminutive)

  1. (rare) a continual or ongoing action

Adjective

duratief (comparative duratiever, superlative duratiefst)

  1. (rare) continuous, ongoing, sustained; perpetual or permanent
    Synonym: voortdurend

Declension

Declension of duratief
uninflected duratief
inflected duratiefe
comparative duratiever
positive comparative superlative
predicative/adverbial duratief duratiever het duratiefst
het duratiefste
indefinite m./f. sing. duratiefe duratievere duratiefste
n. sing. duratief duratiever duratiefste
plural duratiefe duratievere duratiefste
definite duratiefe duratievere duratiefste
partitive duratiefs duratievers —