duplicatio

Latin

Etymology

    From duplicō + -tiō.

    Pronunciation

    Noun

    duplicātiō f (genitive duplicātiōnis); third declension

    1. duplication, doubling

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative duplicātiō duplicātiōnēs
    genitive duplicātiōnis duplicātiōnum
    dative duplicātiōnī duplicātiōnibus
    accusative duplicātiōnem duplicātiōnēs
    ablative duplicātiōne duplicātiōnibus
    vocative duplicātiō duplicātiōnēs

    Descendants

    • → English: duplication
    • → French: duplication
    • → German: Duplikation
    • → Italian: duplicazione
    • → Spanish: duplicación

    References

    • “duplicatio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • duplicatio in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung
    • “duplicatio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press