dunkhan

Cimbrian

Etymology

From Middle High German dunken, from Old High German dunkōn, from Proto-West Germanic *þunkōn (“to wet, moisten”). Cognate with German tunken.

Verb

dunkhan (third-person singular present indicative dunkhet, past participle gadùnkhet, auxiliary haban)

  1. (Sette Comuni) to dip, immerse, dunk
    Dunkhet au méttar pulten. ― Dip it in the polenta.

Conjugation

Conjugation of dunkhan
infinitive dunkhan
present participle dunkhanten
past participle gadùnkhet
auxiliary haban
indicative subjunctive
present ich dunkhe bar dunkhan i ich dunkhe bar dunkhan
du dunkhest iart dunkhet du dunkhest iart dunkhet
ear dunkhet ze dunkhent ear dunkhe ze dunkhan
preterite
(composed)
ich han gadùnkhet bar haban gadùnkhet ii ich dunkhate bar dunkhatan
du hast gadùnkhet iart habet gadùnkhet du dunkhatest iart dunkhatet
ear hat gadùnkhet ze habent gadùnkhet ear dunkhate ze dunkhatan
imperative — dunkhabar
dunkh (du) dunkhet (iart)
dunkhe (ear) dunkhan (ze)

References

  • “dunkhan” in Martalar, Umberto Martello; Bellotto, Alfonso (1974), Dizionario della lingua Cimbra dei Sette Communi vicentini, 1st edition, Roana, Italy: Instituto di Cultura Cimbra A. Dal Pozzo