duduie
Romanian
Etymology
Borrowed from Ottoman Turkish دودو (dudu).[1]
Noun
duduie f (plural dudui)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | duduie | duduia | dudui | duduile |
| genitive-dative | dudui | duduii | dudui | duduilor |
| vocative | duduie, duduio | duduilor | ||
References
- ^ Kélékian, Diran (1911), “دودو”, in Dictionnaire turc-français[1] (in French), Constantinople: Mihran, page 584b