dopowiadacz

Polish

Etymology

    From dopowiadać + -acz. First attested in 1806.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /dɔ.pɔˈvja.dat͡ʂ/
    • Rhymes: -adat͡ʂ
    • Syllabification: do‧po‧wia‧dacz

    Noun

    dopowiadacz m pers

    1. one who chimes in

    Declension

    Declension of dopowiadacz
    singular plural
    nominative dopowiadacz dopowiadacze
    genitive dopowiadacza dopowiadaczy
    dative dopowiadaczowi dopowiadaczom
    accusative dopowiadacza dopowiadaczy
    instrumental dopowiadaczem dopowiadaczami
    locative dopowiadaczu dopowiadaczach
    vocative dopowiadaczu dopowiadacze

    References

    1. ^ Jerzy Samuel Bandtkie (1806), Słownik dokładny języka polskiego i niemieckiego do podoręcznego używania dla Polaków i Niemców‎[1] (in Polish), Jm Verlage bey Wilhelm Gottlieb Korn, page 1973

    Further reading