distih
Romanian
Etymology
Borrowed from French distique.
Noun
distih n (plural distihuri)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | distih | distihul | distihuri | distihurile |
| genitive-dative | distih | distihului | distihuri | distihurilor |
| vocative | distihule | distihurilor | ||