dissipatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of dissipō.

Participle

dissipātus (feminine dissipāta, neuter dissipātum); first/second-declension participle

  1. scattered, dispersed, dissipated, squandered

Declension

First/second-declension adjective.

References

  • “dissipatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • "dissipatus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
  • “dissipatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • to have no coherence, connection: diffusum, dissipatum esse
    • to unite isolated individuals into a society: dissipatos homines in (ad) societatem vitae convocare (Tusc. 1. 25. 62)
    • soldiers routed and dispersed: ex (in) fuga dissipati or dispersi (B. G. 2. 24)