dissentaneus

Latin

Etymology

    From dissentiō (“to dissent, disagree”) + -āneus.

    Pronunciation

    Adjective

    dissentāneus (feminine dissentānea, neuter dissentāneum); first/second-declension adjective

    1. disagreeing, contrary
      Antonym: cōnsentāneus

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative dissentāneus dissentānea dissentāneum dissentāneī dissentāneae dissentānea
    genitive dissentāneī dissentāneae dissentāneī dissentāneōrum dissentāneārum dissentāneōrum
    dative dissentāneō dissentāneae dissentāneō dissentāneīs
    accusative dissentāneum dissentāneam dissentāneum dissentāneōs dissentāneās dissentānea
    ablative dissentāneō dissentāneā dissentāneō dissentāneīs
    vocative dissentānee dissentānea dissentāneum dissentāneī dissentāneae dissentānea

    References

    • “dissentaneus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “dissentaneus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers