disidemon

Romanian

Etymology

    Borrowed from Greek δεισιδαίμων (deisidaímon).

    Noun

    disidemon m (plural disidemoni)

    1. (obsolete) a superstitious person

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative disidemon disidemonul disidemoni disidemonii
    genitive-dative disidemon disidemonului disidemoni disidemonilor
    vocative disidemonule disidemonilor

    References

    • disidemon in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN