disic
Aromanian
Alternative forms
Etymology
Maybe from Latin dissecō or Latin despicō. See also dischic.
Verb
disic (third-person singular disicã, participle disicatã)
Conjugation
| long infinitive | disicari, disicare | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| gerund | disicãnda | ||||||
| past participle | disicatã | ||||||
| singular | plural | ||||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| indicative | present | disic, disicu | disits, disitsã | disicã | disicãm, disicãmu | disicats, disicatsã, disicatsi | disicã |
| imperfect | disicam | disicai | disica | disicam | disicats, disicatsi | disica | |
| simple perfect | disicai | disicash, disicashi | disicã | disicãm | disicat | disicarã | |
| conditional | present | s-disicarim | s-disicari, s-disicarishi | s-disicari, s-disicare | s-disicarim | s-disicarit | s-disicari, s-disicare |
| subjunctive | present | s-disic, s-disicu | s-disits, s-disitsã | s-disitsi, s-disitse | s-disicãm, s-disicãmu | s-disicats, s-disicatsã, s-disicatsi | s-disitsi, s-disitse |
| imperative | present | — | disicã | — | — | disicats, disicatsã, disicatsi | — |
Synonyms
Related terms
- disicari / disicare
- disicat
- nidisicat / nidisicatã
- disicãturã