disic

Aromanian

Alternative forms

Etymology

Maybe from Latin dissecō or Latin despicō. See also dischic.

Verb

disic (third-person singular disicã, participle disicatã)

  1. to shatter, snap, split, cleave, break

Conjugation

Conjugation of disic
long infinitive disicari, disicare
gerund disicãnda
past participle disicatã
singular plural
first second third first second third
indicative present disic, disicu disits, disitsã disicã disicãm, disicãmu disicats, disicatsã, disicatsi disicã
imperfect disicam disicai disica disicam disicats, disicatsi disica
simple perfect disicai disicash, disicashi disicã disicãm disicat disicarã
conditional present s-disicarim s-disicari, s-disicarishi s-disicari, s-disicare s-disicarim s-disicarit s-disicari, s-disicare
subjunctive present s-disic, s-disicu s-disits, s-disitsã s-disitsi, s-disitse s-disicãm, s-disicãmu s-disicats, s-disicatsã, s-disicatsi s-disitsi, s-disitse
imperative present — disicã — — disicats, disicatsã, disicatsi —

Synonyms

  • disicari / disicare
  • disicat
  • nidisicat / nidisicatã
  • disicãturã