dishteptu

Aromanian

Etymology 1

Probably from Latin dispectō, frequentative of dispiciō, or alternatively from a Vulgar Latin *de-excitō, from de- + excitō. Compare Romanian deștepta, deștept.

Verb

dishteptu (third-person singular dishteaptã, participle dishtiptatã)

  1. to awaken, wake up
Conjugation
Conjugation of dishteptu
long infinitive dishtiptari, dishtiptare
gerund dishtiptãnda
past participle dishtiptatã
singular plural
first second third first second third
indicative present dishteptu dishtepts(ã) dishteaptã dishtiptãm, dishtiptãmu dishtiptats, dishtiptatsã, dishtiptatsi dishteaptã
imperfect dishtiptam dishtiptai dishtipta dishtiptam dishtiptats, dishtiptatsi dishtipta
simple perfect dishtiptai dishtiptash, dishtiptashi dishtiptã dishtiptãm dishtiptat dishtiptarã
conditional present s-dishtiptarim s-dishtiptari, s-dishtiptarishi s-dishtiptari, s-dishtiptare s-dishtiptarim s-dishtiptarit s-dishtiptari, s-dishtiptare
subjunctive present s-dishteptu s-dishtepts(ã) s-dishteapti, s-dishteapte s-dishtiptãm, s-dishtiptãmu s-dishtiptats, s-dishtiptatsã, s-dishtiptatsi s-dishteapti, s-dishteapte
imperative present — dishteaptã — — dishtiptats, dishtiptatsã, dishtiptatsi —
  • dishtiptari / dishtiptare
  • dishtiptat
  • ashteptu

Etymology 2

Probably from Latin dispectus. Compare Romanian deștept.

Adjective

dishteptu

  1. intelligent, smart