discipol
Romanian
Etymology
Learned borrowing from Latin discipulus.
Noun
discipol m (plural discipoli)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | discipol | discipolul | discipoli | discipolii |
| genitive-dative | discipol | discipolului | discipoli | discipolilor |
| vocative | discipolule | discipolilor | ||