discalic

Aromanian

Alternative forms

  • discalicu, zdãcalãc

Etymology

    From Vulgar Latin *discaballicō, from dis- + Late Latin caballicō, from Latin caballus. Compare Romanian descăleca, descalec, Albanian shkalkoj.

    Verb

    discalic (third-person singular discalicã, participle discãlicatã)

    1. to dismount a horse

    Conjugation

    Conjugation of discalic
    long infinitive discalicari, discalicare
    gerund discalicãnda
    past participle discalicatã
    singular plural
    first second third first second third
    indicative present discalic, discalicu discalits, discalitsã discalicã discalicãm, discalicãmu discalicats, discalicatsã, discalicatsi discalicã
    imperfect discalicam discalicai discalica discalicam discalicats, discalicatsi discalica
    simple perfect discalicai discalicash, discalicashi discalicã discalicãm discalicat discalicarã
    conditional present s-discalicarim s-discalicari, s-discalicarishi s-discalicari, s-discalicare s-discalicarim s-discalicarit s-discalicari, s-discalicare
    subjunctive present s-discalic, s-discalicu s-discalits, s-discalitsã s-discalitsi, s-discalitse s-discalicãm, s-discalicãmu s-discalicats, s-discalicatsã, s-discalicatsi s-discalitsi, s-discalitse
    imperative present — discalicã — — discalicats, discalicatsã, discalicatsi —

    Antonyms

    • discãlicari / discãlicare
    • discãlicat
    • cal