dicator

Latin

Pronunciation

dicātor:

dicator:

Etymology 1

    See the etymology of the corresponding lemma form.

    Verb

    dicātor

    1. second/third-person singular future passive imperative of dicō

    Etymology 2

    Unknown.

    Noun

    dicator m (genitive dicatōris); third declension

    1. The meaning of this term is uncertain. Possibilities include: misspelling of dictator, local magistrate in Spoletium responsible for administering the fines enacted upon those who had committed sacrilege against the nearby sacred grove
      • CIL 11.4766:
        Honce loucom / nequs violatod / neque exvehito neque / exferto quod louci / siet neque cedito / nesei quo die res deina / anua fiat eod die / quod rei dinai causa / [f]iat sine dolo cedre / [l]icetod seiquis // violasit Iove bovid / piaclum datod / seiquis scies / violasit dolo malo / Iovei bovid piaclum / datod et a(sses) CCC / moltai suntod / eius piacli / moltaique dicator[e] / exactio est[od]
        (please add an English translation of this quotation)
    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative dicator dicatōrēs
    genitive dicatōris dicatōrum
    dative dicatōrī dicatōribus
    accusative dicatōrem dicatōrēs
    ablative dicatōre dicatōribus
    vocative dicator dicatōrēs

    References