diblă

Romanian

Etymology

    Borrowed from Greek δίπλα (dípla) or Serbo-Croatian diple.

    Noun

    diblă f (plural dible)

    1. violin

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative diblă dibla dible diblele
    genitive-dative dible diblei dible diblelor
    vocative diblă, diblo diblelor