diazotare

Italian

Verb

diazotàre (first-person singular present diazòto, first-person singular past historic diazotài, past participle diazotàto, auxiliary avére)

  1. (transitive) to diazotize

Conjugation

Anagrams

Romanian

Etymology

    Borrowed from French diazotation.

    Noun

    diazotare f (plural diazotări)

    1. diazotization

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative diazotare diazotarea diazotări diazotările
    genitive-dative diazotări diazotării diazotări diazotărilor
    vocative diazotare, diazotareo diazotărilor

    References

    • diazotare in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN