detestatus
Latin
Etymology
Perfect active participle of dētestor.
Participle
dētestātus (feminine dētestāta, neuter dētestātum); first/second-declension participle
- cursing, having cursed
- loathing, having loathed
- averting, having averted
- (in a passive sense) hated, detested, abominated
- c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.5.12:
- cūr dētestātus sum discīplīnam et increpātiōnibus nōn adquiēvit cor meum
- Why have I hated instruction, and my heart consented not to reproof (Douay-Rheims trans., Challoner rev.; 1752 CE)
- cūr dētestātus sum discīplīnam et increpātiōnibus nōn adquiēvit cor meum
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | dētestātus | dētestāta | dētestātum | dētestātī | dētestātae | dētestāta | |
| genitive | dētestātī | dētestātae | dētestātī | dētestātōrum | dētestātārum | dētestātōrum | |
| dative | dētestātō | dētestātae | dētestātō | dētestātīs | |||
| accusative | dētestātum | dētestātam | dētestātum | dētestātōs | dētestātās | dētestāta | |
| ablative | dētestātō | dētestātā | dētestātō | dētestātīs | |||
| vocative | dētestāte | dētestāta | dētestātum | dētestātī | dētestātae | dētestāta | |
References
- “detestatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers