destruire

See also: destruiré

Middle French

Etymology

From Old French destruire, from Vulgar Latin *destrugere, from Classical Latin dēstruō, from dē- (“un-, de-”) + struō (“to build”).

Verb

destruire

  1. to destroy

Descendants

  • French: détruire

Old French

Etymology

From Vulgar Latin *destrugere, from Classical Latin dēstruō, from dē- (“un-, de-”) + struō (“to build”).

Verb

destruire

  1. to destroy

Conjugation

This verb conjugates as a third-group verb. This verb ends in a palatal stem, so there is an extra i before the e of some endings. This verb has irregularities in its conjugation. Old French conjugation varies significantly by date and by region. The following conjugation should be treated as a guide.

Descendants

Romanian

Etymology

    From destrui + -re.

    Noun

    destruire f (plural destruiri)

    1. (obsolete) destruction
      Synonym: distrugere

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative destruire destruirea destruiri destruirile
    genitive-dative destruiri destruirii destruiri destruirilor
    vocative destruire, destruireo destruirilor

    References

    • destruire in Academia Română, Micul dicționar academic, ediția a II-a, Bucharest: Univers Enciclopedic, 2010. →ISBN