derivatio

Latin

Etymology

    From dērīvāre + -tiō.

    Pronunciation

    Noun

    dērīvātiō f (genitive dērīvātiōnis); third declension

    1. diversion, deviation
    2. derivation, etymology
      • c. 4th-5th century, Servius Honoratus, In Vergilii Aeneidem commentarii 11.65:
        Vīmine quernō sunt aliquae dūrae dērīvātiōnēs; tamen eīs sīc ūtimur ut 'quernum vīmen', item 'colurnum verū', ut "pinguiaque in veribus torrēbimus exta colurnīs", 'fīculnum lignum', ut Horātius "ōlim truncus eram fīculnus, inūtile lignum", item 'aprūgnum callum'.
        With oak wicker, there are some difficult derivations; nevertheless, we use them thus: ‘oak wicker,’ likewise ‘hazel spit,’ as in ‘and we shall roast the rich entrails on hazel spits’; ‘fig-wood,’ as Horace says, ‘once I was a fig-tree trunk, a useless piece of wood’; likewise ‘wild-plum callus.’

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    References

    • “derivatio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “derivatio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “derivatio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.