defraudant

Latin

Verb

dēfraudant

  1. third-person plural present active indicative of dēfraudō

Polish

Etymology

    From defraudacja + -ant.

    Pronunciation

    • IPA(key): /dɛˈfraw.dant/
    • Rhymes: -awdant
    • Syllabification: de‧frau‧dant

    Noun

    defraudant m pers (female equivalent defraudantka)

    1. embezzler
      Synonyms: malwersant, przywłaszczyciel

    Declension

    Declension of defraudant
    singular plural
    nominative defraudant defraudanci, defraudanty1
    genitive defraudanta defraudantów
    dative defraudantowi defraudantom
    accusative defraudanta defraudantów
    instrumental defraudantem defraudantami
    locative defraudancie defraudantach
    vocative defraudancie defraudanci

    1Deprecative.

    Further reading

    • “defraudant”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “defraudant”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)