defenstrix

Latin

Etymology

    From dēfendō, dēfēnsum (“to defend”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).

    Pronunciation

    Noun

    dēfēnstrīx f (genitive dēfēnstrīcis, masculine dēfēnsor); third declension

    1. female equivalent of dēfēnsor
      Synonym: dēfēnsātrīx
      • c. 500 AD, Priscianus Grammaticus, Partitiones XII uersuum Aeneidos principalium‎[1], page 282:
        Defenstrix quoque Cicero in Timaeo protulit addita t.
        Cicero also used "defenstrix" in his Timaeus, with an added t

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative dēfēnstrīx dēfēnstrīcēs
    genitive dēfēnstrīcis dēfēnstrīcum
    dative dēfēnstrīcī dēfēnstrīcibus
    accusative dēfēnstrīcem dēfēnstrīcēs
    ablative dēfēnstrīce dēfēnstrīcibus
    vocative dēfēnstrīx dēfēnstrīcēs