decursus

Latin

Etymology 1

    Perfect passive participle of dēcurrō.

    Participle

    dēcursus (feminine dēcursa, neuter dēcursum); first/second-declension participle

    1. charged, skirmished
    2. hastened
    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants
    • Catalan: decurs
    • Galician: decurso
    • Italian: decorso
    • Portuguese: decurso
    • Romanian: decurs
    • Spanish: decurso

    References

    • “dēcursus, a, um”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Etymology 2

      From dēcurrō + -sus (suffix forming action nouns).

      Noun

      dēcursus m (genitive dēcursūs); fourth declension

      1. running down, downward course, descent; declivity
        Synonyms: dēscēnsus, dēcursiō, dēscēnsiō
        Antonyms: ēscēnsiō, ascēnsiō, inscensiō, cōnscēnsiō, cōnscēnsus, ascēnsus, escēnsus
      2. (military) hostile attack
        Synonyms: impetus, concursus, invāsiō, assultus, aggressiō, oppugnātiō, appetītus, incursus, occursĭo, petītiō, incursiō, vīs, ictus, procella
      Declension

      Fourth-declension noun.

      singular plural
      nominative dēcursus dēcursūs
      genitive dēcursūs dēcursuum
      dative dēcursuī dēcursibus
      accusative dēcursum dēcursūs
      ablative dēcursū dēcursibus
      vocative dēcursus dēcursūs
      Descendants

      References

      • “decursus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “decursus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • “dēcursŭs, ūs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • decursus in Enrico Olivetti, editor (2003-2026), Dizionario Latino, Olivetti Media Communication