debilitatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of dēbilitō.

Participle

dēbilitātus (feminine dēbilitāta, neuter dēbilitātum); first/second-declension participle

  1. crippled, maimed
  2. debilitated, weakened

Declension

First/second-declension adjective.

References

  • “debilitatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • to be bowed down, prostrated by grief: aegritudine afflictum, debilitatum esse, iacēre
    • to be completely prostrated by fear: metu fractum et debilitatum, perculsum esse