cumnic

Aromanian

Alternative forms

Etymology

From a Vulgar Latin root *comminicō, from Latin communicō. Compare Romanian cumineca, cuminec.

Verb

cumnic (third-person singular cumnicã, participle cumnicatã)

  1. (religion, Christianity, transitive, reflexive, mi-cumnic) to give (or receive) Eucharist or Holy Communion

Conjugation

Conjugation of cumnic
long infinitive cumnicari, cumnicare
gerund cumnicãnda
past participle cumnicatã
singular plural
first second third first second third
indicative present cumnic, cumnicu cumnits, cumnitsã cumnicã cumnicãm, cumnicãmu cumnicats, cumnicatsã, cumnicatsi cumnicã
imperfect cumnicam cumnicai cumnica cumnicam cumnicats, cumnicatsi cumnica
simple perfect cumnicai cumnicash, cumnicashi cumnicã cumnicãm cumnicat cumnicarã
conditional present s-cumnicarim s-cumnicari, s-cumnicarishi s-cumnicari, s-cumnicare s-cumnicarim s-cumnicarit s-cumnicari, s-cumnicare
subjunctive present s-cumnic, s-cumnicu s-cumnits, s-cumnitsã s-cumnitsi, s-cumnitse s-cumnicãm, s-cumnicãmu s-cumnicats, s-cumnicatsã, s-cumnicatsi s-cumnitsi, s-cumnitse
imperative present — cumnicã — — cumnicats, cumnicatsã, cumnicatsi —