cretatus

Latin

Etymology

    From crēta (“chalk”) + -ātus.

    Pronunciation

    Adjective

    crētātus (feminine crētāta, neuter crētātum); first/second-declension adjective

    1. marked with chalk
      • 100 CE – 127 CE, Juvenalis, Saturae 10.65–66:
        duc in Capitolia magnum cretatumque bovem
        lead the large bull whitened with chalk to the Capitol
    2. dressed in white

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative crētātus crētāta crētātum crētātī crētātae crētāta
    genitive crētātī crētātae crētātī crētātōrum crētātārum crētātōrum
    dative crētātō crētātae crētātō crētātīs
    accusative crētātum crētātam crētātum crētātōs crētātās crētāta
    ablative crētātō crētātā crētātō crētātīs
    vocative crētāte crētāta crētātum crētātī crētātae crētāta

    References

    • “cretatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “cretatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers