costumare

Italian

Etymology

    From costume +‎ -are.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kos.tuˈma.re/
    • Rhymes: -are
    • Hyphenation: co‧stu‧mà‧re

    Verb

    costumàre (first-person singular present costùmo, first-person singular past historic costumài, past participle costumàto, auxiliary avére) (uncommon)

    1. (transitive) to be in the habit of, to be accustomed to [with infinitive]
    2. (intransitive) to be customary [auxiliary avere]
    3. (intransitive, archaic) to frequent, to attend [with a ‘a location’] [auxiliary avere]
      Synonym: frequentare
    4. (transitive, archaic) to accustom
      Synonym: assuefare
    5. (transitive, archaic) to educate, to teach customs to

    Conjugation

    Further reading

    • “costumare”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

    Anagrams

    Romanian

    Etymology

      From costuma + -re.

      Noun

      costumare f (plural costumări)

      1. dressing in a costume

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative costumare costumarea costumări costumările
      genitive-dative costumări costumării costumări costumărilor
      vocative costumare, costumareo costumărilor