conviva

Galician

Verb

conviva

  1. inflection of convivir:
    1. first/third-person singular present subjunctive
    2. third-person singular imperative

Italian

Verb

conviva

  1. inflection of convivere:
    1. first/second/third-person singular present subjunctive
    2. third-person singular imperative

Anagrams

Latin

Etymology

    From con- (“together”) + vīvō (“to live”) + -a (agent noun-forming suffix).

    Pronunciation

    Noun

    convīva m or f (genitive convīvae); first declension

    1. a guest at a banquet [first attested in Plautus][1]
      • c. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 642–643:
        Vel cavillator facetus vel conviva commodus
        item ero, […]
        (please add an English translation of this quotation)
      • 163 BCE, Publius Terentius Afer, Heauton Timorumenos 171–172:
        Nil opus fuit monitore: iamdudum domi
        praesto apud me esse aiunt. Egomet convivas moror.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 407:
        Tenes. Tum me convivam solum abducebat sibi.
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 44.10–12:
        Nam, Sestianus dum volo esse conviva,
        Orationem in Antium petitorem
        Plenam veneni et pestilentiae legi.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 45 BCE, Cicero, Tusculanae disputationes 1.3:
        Sero igitur a nostris poetae vel cogniti vel recepti. Quamquam est in Originibus solitos esse in epulis canere convivas ad tibicinem de clarorum hominum virtutibus; […]
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 35 BCE, Horatius, Sermones 1.1.117–119:
        Inde fit, ut raro, qui se vixisse beatum
        dicat et exacto contentus tempore vita
        cedat uti conviva satur, reperire queamus.
        (please add an English translation of this quotation)
      • 30 BCE – 16 BCE, Propertius, Elegiae 3.7.43–46:
        Quod si contentus patrio bove verteret agros,
        Verbaque duxisset pondus habere mea,
        Viveret ante suos dulcis conviva Penates,
        Pauper, at in terra, nil ubi flare potest.
        (please add an English translation of this quotation)

    Declension

    First-declension noun.

    Derived terms

    Descendants

    • → Old French: convive
    • → Portuguese: conviva

    See also

    References

    1. ^ De Vaan, Michiel (2008), “vivō, -ere”, in Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 7), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, pages 685-686

    Further reading

    • “convīva”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “convīva”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “convīva”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • "conviva", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)

    Portuguese

    Pronunciation

    • (Brazil) IPA(key): /kõˈvi.vɐ/
     

    • Hyphenation: con‧vi‧va

    Etymology 1

      Learned borrowing from Latin convīva.[1]

      Noun

      conviva m or f by sense (plural convivas)

      1. a participant in a feast or banquet

      Etymology 2

      Verb

      conviva

      1. inflection of conviver:
        1. first/third-person singular present subjunctive
        2. third-person singular imperative

      References

      1. ^ “conviva”, in Dicionário Infopédia da Língua Portuguesa (in Portuguese), Porto: Porto Editora, 2003–2026

      Further reading

      Spanish

      Verb

      conviva

      1. inflection of convivir:
        1. first/third-person singular present subjunctive
        2. third-person singular imperative