continor

Latin

Alternative forms

Etymology

Uncertain. In Lewis & Short explained as a mediopassive use of continuō in the sense of "making oneself continuous to". In the Thesauro Linguae Latinae a relation to contiō and conventiō is suggested; Rönsch connected it with contus,[1] inferring the basic sense "I hit (with a pole)".

Pronunciation

Verb

continor (present infinitive continārī); first conjugation, deponent, no perfect or supine stems

  1. to encounter
    • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, The Golden Ass 1.24:
      inde mē commodum ēgredientem continātur Pȳthias.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, The Golden Ass 6.18:
      jamque confectā bonā parte mortiferae viae contināberis claudum asinum lignōrum gerulum cum agāsōne similī.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 4th century CE, Symmachus, Epistulae 1.53.2:
      nisi forte in silvīs Apollinem contināris, ut ille pāstor Hēsiodus, quem poētica laurū Camēnālis familia corōnāvit.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

References

  • “continor”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • “continuor”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • continor in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung
  • “continor” in volume 4, column 720, line 64 in the Thesaurus Linguae Latinae (TLL Open Access), Berlin (formerly Leipzig): De Gruyter (formerly Teubner), 1900–present
  1. ^ Hermann Rönsch (1891): Collectanea philologica. Bremen: Heinsius, p. 237.