contestator

Latin

Verb

contestātor

  1. second/third-person singular future active imperative of contestor

References

  • “contestator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • contestator in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700‎[1], pre-publication website, 2005-2016

Romanian

Etymology

    From contesta + -tor.

    Adjective

    contestator m or n (feminine singular contestatoare, masculine plural contestatori, feminine/neuter plural contestatoare)

    1. challenger

    Declension

    Declension of contestator
    singular plural
    masculine neuter feminine masculine neuter feminine
    nominative-
    accusative
    indefinite contestator contestatoare contestatori contestatoare
    definite contestatorul contestatoarea contestatorii contestatoarele
    genitive-
    dative
    indefinite contestator contestatoare contestatori contestatoare
    definite contestatorului contestatoarei contestatorilor contestatoarelor