constatare

See also: constataré

Italian

Alternative forms

Etymology

    Borrowed from French constater.

    Pronunciation

    • IPA(key): /kons.taˈta.re/
    • Rhymes: -are
    • Hyphenation: con‧sta‧tà‧re

    Verb

    constatàre (first-person singular present constàto or cònstato, first-person singular past historic constatài, past participle constatàto, auxiliary avére)

    1. (transitive) to certify, ascertain
    2. (transitive) to see, observe, notice, note

    Conjugation

    Anagrams

    Romanian

    Etymology

      From constata + -re.

      Noun

      constatare f (plural constatări)

      1. observation

      Declension

      singular plural
      indefinite definite indefinite definite
      nominative-accusative constatare constatarea constatări constatările
      genitive-dative constatări constatării constatări constatărilor
      vocative constatare, constatareo constatărilor

      Spanish

      Verb

      constatare

      1. first/third-person singular future subjunctive of constatar