consolator

English

Etymology

From Latin cōnsōlātor.

Noun

consolator (plural consolators)

  1. One who consoles or comforts.
    • 1669, Pedro de Ribadeneyra, Lives of Saints with Other Feasts of the Year:
      by the fauor and grace of the holy Consolator

References

Latin

Etymology

    From cōnsōlor + -tor.

    Pronunciation

    Noun

    cōnsōlātor m (genitive cōnsōlātōris, feminine cōnsōlātrīx); third declension

    1. consoler, comforter (one who consoles or comforts)

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    Verb

    cōnsōlātor

    1. second/third-person singular future active imperative of cōnsōlor

    References

    • “consolator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “consolator”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “consolator”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

    Romanian

    Etymology

      Borrowed from French consolateur.

      Adjective

      consolator m or n (feminine singular consolatoare, masculine plural consolatori, feminine/neuter plural consolatoare)

      1. consolatory

      Declension

      Declension of consolator
      singular plural
      masculine neuter feminine masculine neuter feminine
      nominative-
      accusative
      indefinite consolator consolatoare consolatori consolatoare
      definite consolatorul consolatoarea consolatorii consolatoarele
      genitive-
      dative
      indefinite consolator consolatoare consolatori consolatoare
      definite consolatorului consolatoarei consolatorilor consolatoarelor