consacrare

Italian

Etymology

Borrowed from Late Latin cōnsacrāre, alternative form of Latin cōnsecrāre.

Pronunciation

  • IPA(key): /kon.saˈkra.re/
  • Rhymes: -are
  • Hyphenation: con‧sa‧crà‧re

Verb

consacràre (first-person singular present consàcro, first-person singular past historic consacrài, past participle consacràto, auxiliary avére) (transitive)

  1. to consecrate
  2. to ordain
  3. to anoint
  4. to establish
  5. to devote

Conjugation

Derived terms

Further reading

  • consacrare in sapere.it – De Agostini Editore
  • “consacrare”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

Anagrams

Latin

Verb

cōnsacrāre

  1. inflection of cōnsacrō:
    1. present active infinitive
    2. second-person singular present passive imperative/indicative

Romanian

Etymology

    From consacra + -re.

    Noun

    consacrare f (plural consacrări)

    1. consecration

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative consacrare consacrarea consacrări consacrările
    genitive-dative consacrări consacrării consacrări consacrărilor
    vocative consacrare, consacrareo consacrărilor