confia

See also: confiá and confía

Catalan

Verb

confia

  1. inflection of confiar:
    1. third-person singular present indicative
    2. second-person singular imperative

Chavacano

Etymology

Inherited from Spanish confiar (“to trust”).

Pronunciation

  • IPA(key): /confiˈa/ [con.fi.ˈa]
  • Hyphenation: con‧fi‧a

Verb

confiá

  1. to trust

Conjugation

Verb conjugation for confia
Zamboanga City Cavite
tense confia
past ya confia
present ta confia
future ay confia; confia; el confia; (rural/archaic) ey confia di confia
gerund confiando ?
past participle confiao; confiado
infinitive confia
manner confiada
reciprocal confiahan
reciprocal past ya man confiahan; ya'n confiahan
reciprocal present ta man confiahan; ta'n confiahan
reciprocal future ay man confiahan; man confiahan; el man confiahan; (rural/archaic) ey man confiahan
reciprocal infinitive man confiahan

French

Verb

confia

  1. third-person singular past historic of confier

Anagrams

Portuguese

Pronunciation

  • (Brazil) IPA(key): /kõˈfi.ɐ/

  • Audio (Portugal (Porto)):(file)

Verb

confia

  1. inflection of confiar:
    1. third-person singular present indicative
    2. second-person singular imperative

Romanian

Etymology

    Borrowed from French confier.

    Verb

    a confia (third-person singular present confiează, past participle confiat) 1st conjugation

    1. to entrust

    Conjugation