condiscipulatus

Latin

Etymology

    From condiscipulus (“schoolmate”) + -ātus.

    Pronunciation

    Noun

    condiscipulātus m (genitive condiscipulātūs); fourth declension

    1. (rare) companionship in school, the fact of being schoolmates

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative condiscipulātus condiscipulātūs
    genitive condiscipulātūs condiscipulātuum
    dative condiscipulātuī condiscipulātibus
    accusative condiscipulātum condiscipulātūs
    ablative condiscipulātū condiscipulātibus
    vocative condiscipulātus condiscipulātūs

    References