concubitus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of concumbō.

Participle

concubitus (feminine concubita, neuter concubitum); first/second-declension participle

  1. lain with (sexually or not)
Declension

First/second-declension adjective.

Etymology 2

    From concumbō + -tus.

    Noun

    concubitus m (genitive concubitūs); fourth declension

    1. lying together
    2. sexual intercourse
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative concubitus concubitūs
    genitive concubitūs concubituum
    dative concubituī concubitibus
    accusative concubitum concubitūs
    ablative concubitū concubitibus
    vocative concubitus concubitūs
    Descendants
    • Spanish: concúbito

    References

    • “concubitus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “concubitus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “concubitus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.