concubino

Italian

Etymology

From Latin concubīnus.

Noun

concubino m (plural concubini)

  1. cohabitee

See also

Further reading

  • “concubino”, in Vocabolario Treccani on line (in Italian), Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 2026

Latin

Noun

concubīnō

  1. dative/ablative singular of concubīnus

Portuguese

Pronunciation

  • (Brazil) IPA(key): /kõ.kuˈbĩ.nu/
 
  • (Portugal) IPA(key): /kõ.kuˈbi.nu/ [kõ.kuˈβi.nu]
    • (Southern Portugal) IPA(key): /kõ.kuˈbi.nu/

  • Hyphenation: con‧cu‧bi‧no

Verb

concubino

  1. first-person singular present indicative of concubinar

Spanish

Etymology

    Derived from Latin concubīnus.

    Pronunciation

    • IPA(key): /konkuˈbino/ [kõŋ.kuˈβ̞i.no]
    • Rhymes: -ino
    • Syllabification: con‧cu‧bi‧no

    Noun

    concubino m (plural concubinos, feminine concubina, feminine plural concubinas)

    1. cohabitee

    Further reading