concubinatus

English

Etymology

Borrowed from Latin concubinatus.

Noun

concubinatus (uncountable)

  1. A type of non-marital monogamous union in Ancient Rome.

Latin

Etymology

    From concubīna + -ātus.

    Pronunciation

    Noun

    concubīnātus m (genitive concubīnātūs); fourth declension

    1. cohabitation, concubinage

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative concubīnātus concubīnātūs
    genitive concubīnātūs concubīnātuum
    dative concubīnātuī concubīnātibus
    accusative concubīnātum concubīnātūs
    ablative concubīnātū concubīnātibus
    vocative concubīnātus concubīnātūs

    Descendants

    • → German: Konkubinat

    References