concubinatus
English
Etymology
Borrowed from Latin concubinatus.
Noun
concubinatus (uncountable)
- A type of non-marital monogamous union in Ancient Rome.
Latin
Etymology
Etymology tree
Latin concubīna
Latin concubīnātus
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kɔŋ.kʊ.biːˈnaː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [koŋ.ku.biˈnaː.tus]
Noun
concubīnātus m (genitive concubīnātūs); fourth declension
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | concubīnātus | concubīnātūs |
| genitive | concubīnātūs | concubīnātuum |
| dative | concubīnātuī | concubīnātibus |
| accusative | concubīnātum | concubīnātūs |
| ablative | concubīnātū | concubīnātibus |
| vocative | concubīnātus | concubīnātūs |
Descendants
- → German: Konkubinat
References
- “concubinatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
Categories:
- English terms borrowed from Latin
- English terms derived from Latin
- English lemmas
- English nouns
- English uncountable nouns
- en:Ancient Rome
- Latin terms suffixed with -atus (abstract noun)
- Latin 5-syllable words
- Latin terms with IPA pronunciation
- Latin lemmas
- Latin nouns
- Latin fourth declension nouns
- Latin masculine nouns in the fourth declension
- Latin masculine nouns