conciliere
Latin
Verb
conciliēre
- second-person singular present passive subjunctive of conciliō
Romanian
Etymology
Noun
conciliere f (plural concilieri)
Declension
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| indefinite | definite | indefinite | definite | |
| nominative-accusative | conciliere | concilierea | concilieri | concilierile |
| genitive-dative | concilieri | concilierii | concilieri | concilierilor |
| vocative | conciliere, conciliereo | concilierilor | ||