complexitas

Latin

Etymology

    From complexus (“embraced, involved”) + -tās.

    Noun

    complexitās f (genitive complexitātis); third declension

    1. (Medieval Latin, New Latin) complexity
      • c. 1219, Gerald of Wales, Speculum ecclesiae 20:
        tumultuosas complexitates curarum pati
        to suffer the tumultuous complexities of one’s cares
      • 1769, Michael Ignaz Schmidt, Methodus tradendi prima elementa religionis, sive catechizandi […] , page 148:
        Solet autem plerumque obstare, quominus ideæ morales bene capiantur 1.) earum complexitas, cùm plerumque compositæ sint.
        But moral ideas are often prevented from being well understood by 1) their complexity when they are commonly articulated.

    Declension

    Third-declension noun.

    singular plural
    nominative complexitās complexitātēs
    genitive complexitātis complexitātum
    dative complexitātī complexitātibus
    accusative complexitātem complexitātēs
    ablative complexitāte complexitātibus
    vocative complexitās complexitātēs

    Descendants

    • → Hungarian: komplexitás